De lessen van Mandora
Mandora draait nu ruim een jaar als levende proeftuin en levert daarmee inzichten op die verder gaan dan deze ene wijk. Vier lessen springen eruit.
Inzicht is de basis, maar niet het doel. De dongel en de app geven bewoners zicht op hun eigen verbruik en op de energiestromen in de wijk. Dat zorgt voor bewustwording en soms voor handmatig bijgestuurd gedrag, maar de echte impact ontstaat zodra apparaten automatisch worden aangestuurd. Voor opschaling naar grotere, nieuwe wijken is automatisering daarom geen extra functie, maar een randvoorwaarde.
Voorspelmodellen hebben menselijk gedrag nodig om te leren. Het systeem voorspelt voortdurend wanneer auto's worden aangesloten en wordt continu bijgewerkt, maar de praktijk wijkt regelmatig af van die voorspelling. Dat is geen tekortkoming, het is een leerproces dat alleen in een echte wijk met echte bewoners kan worden doorlopen, niet in een laboratoriumopstelling.
Bewoners verschillen sterk in betrokkenheid, en het systeem moet daarmee rekening houden. Net als bij een energierekening zijn er bewoners die nauwgezet volgen wat er gebeurt, en bewoners die nauwelijks naar de app kijken. Een landelijke aanpak voor netbewuste nieuwbouw moet werken voor alle typen bewoners, niet voor één gemiddelde gebruiker.
Uitleg over wijksturing blijft een drempel. De vraag “wat heb ik te maken met het transformatorhuisje in de buurt” komt vaak terug. Hoe beter bewoners begrijpen waarom hun individuele gedrag onderdeel is van een collectief systeem, hoe groter het draagvlak voor sturing op wijkniveau.
Deze lessen vormen mede de basis voor de aanpak in wijken die vanaf de start netbewust worden ontworpen, zoals Scharenburg in Druten.
Meer over NN-LEF lees je op: NN-LEF